a
a
HomeOpinion7 λόγοι για να ρίξω «thank you, next» σε μία σειρά

7 λόγοι για να ρίξω «thank you, next» σε μία σειρά

turn off tv

Συμβαίνει με τα βιβλία, συμβαίνει και με τις τηλεοπτικές σειρές. Πολλοί από εμάς δυσκολεύονται να τα αφήσουν στη μέση, ακόμη κι αν έχουν αποφασίσει ότι δεν τους αρέσουν. «Άντε να δούμε μήπως γίνει καλύτερο μετά», «να δούμε πώς τελειώνει» είναι οι δικαιολογίες που λέμε στον εαυτό μας, ενώ θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τον χρόνο αυτό με μια πολύ καλύτερη επιλογή. Κάποια στιγμή βέβαια… ξυπνάς και αποφασίζεις να γίνεις αυστηρός. Δεν είμαστε πια φοιτητές να λιώνουμε 10ωρα και βάλε μπροστά στην τηλεόραση, ο ελεύθερος χρόνος είναι μετρημένος και… πολύτιμος. Έχοντας «γράψει» αμέτρητες ώρες παρακολούθησης, κατέληξα στα ακόλουθα κριτήρια για το αν αξίζει να ασχοληθώ με μία σειρά ή να την παρατήσω στο δεύτερο-τρίτο επεισόδιο.

1. Είναι πππππ-οοοοο-λλλλλ-υυυυύυυυυ αααα-ρρρρ-γγγγ-ηηηήηηηη…

Δεν έχω πια την υπομονή που είχα κάποτε και είναι κρίμα. Στο lockdown αποφάσισα να ξεκινήσω το «Sopranos» (γιατί ντρέπομαι να λέω ότι δεν το έχω δει) και ακόμη δεν έχω παίξει το δεύτερο επεισόδιο. Φοβάμαι μη συμβεί το ίδιο όταν επιτέλους βάλω μπρος και το «The Wire» (το έτερο μεγάλο κενό στην τηλεοπτική μου μόρφωση). Με ρώτησε πρόσφατα ένας συμπάσχων φίλος αν θα είχαμε υπομονή σήμερα να προχωρήσουμε το «Breaking Bad». Αρχικά ξαφνιάστηκα με την ιεροσυλία, αλλά δεν έχει εντελώς άδικο. Χρειάζεσαι 2-3 επεισόδια για να βρεις ρυθμό και αυτό πλέον είναι πολυτέλεια για εμάς…

2. Δεν με πείθει ο βασικός ήρωας και όλη η σειρά είναι πάνω του.

Πρόσφατο παράδειγμα: άκουγα τα καλύτερα για το «Cursed» του Netflix, αλλά η νεαρή Αυστραλή Katherine Langford δεν μπορούσε να με πείσει με τίποτα ως ηρωίδα της εποχής του Βασιλιά Αρθούρου. Όσο εντυπωσιακή κι αν ήταν η παραγωγή, η πρωταγωνίστρια γκρέμιζε όλη την ψευδαίσθηση. Οποιαδήποτε ηθοποιός από το «Game of Thrones» θα ήταν πιο ταιριαστή στη θέση της. Το ίδιο πρόβλημα είχα και με τον Tom Ellis του «Lucifer» πριν ξεκινήσω τη σειρά, αλλά με τις 2-3 πρώτες ατάκες του με κέρδισε. Ακόμη δεν είμαι σίγουρος ότι τον «πάω» 100%, αλλά too late, δεν μπορώ να σταματήσω να βλέπω… Κάτι που δεν μπορώ να πω για την Megan Boone, εξαιτίας της οποίας παράτησα κάποια στιγμή το «The Blacklist» και τον «θεό» James Spader.

3. Δεν «δένομαι» με τουλάχιστον δύο χαρακτήρες.

Σίγουρα θα έχει τύχει και σε σας να βλέπετε μια σειρά μόνο και μόνο επειδή «δεθήκατε» με κάποιους χαρακτήρες, χωρίς να δίνετε πολλή σημασία στα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Είναι ο λόγος που κάποιοι δεν γκρινιάξαμε ποτέ για το «Lost», είναι η διαφορά του «The Walking Dead» από το «Fear the Walking Dead», είναι η αιτία που δεν είδα ποτέ το δεύτερο επεισόδιο του «Community». Αν και στην περίπτωση του τελευταίου μάλλον θα δώσω άλλη μία ευκαιρία, γιατί θεωρείται ένα από τα top sitcoms ακριβώς εξαιτίας των χαρακτήρων του. Ίσως ένα επεισόδιο να ήταν λίγο, θα του δώσω τρία (αυστηρά).

4. Το mindfuck ξεπερνά κάθε όριο.

Το δέχτηκα στο «Watchmen» γιατί υπήρχε μέτρο. Εκνευρίστηκα και σταμάτησα το «Legion» γιατί ένιωθα σαν να είμαι ο μόνος νηφάλιος σε πάρτι όπου όλοι είχαν πάρει LSD και κυνηγούσαν δράκους. Δεν ζητάω πολλά, μια υποτυπώδη συνοχή σε αυτά που θα κάτσω να δω για μία ώρα στην οθόνη.

5. Στην ούγια γράφει Ryan Murphy.

Οι πρώτες καλές σεζόν του «American Horror Story» μου έκαναν ζημιά, γιατί για πολλά χρόνια στη συνέχεια έδινα ευκαιρίες σε σειρές που υπέγραφε ο συγκεκριμένος κύριος και σχεδόν πάντα το μετάνιωνα. Πλέον ξέρω τι με περιμένει όσον αφορά το σενάριο, την αισθητική και τις ερμηνείες (τελευταία φορά επιβεβαιώθηκα με το «Hollywood» στο Netflix), γι’ αυτό και μένω μακριά από το καινούργιο του, το «Ratched», παρόλο που μου είναι συμπαθής η Sarah Paulson (να του αναγνωρίσω πάντως ότι αυτός την ανέδειξε) και λατρεύω τη «Φωλιά του Κούκου» της οποίας υποτίθεται ότι η σειρά αυτή είναι κάτι-σαν-πρίκουελ.

6. Διαπιστώνω ότι απευθύνεται σε 12χρονα…

Το Marvel Cinematic Universe κατάφερε να με βάλει στην ίδια κινηματογραφική αίθουσα με ηλικίες 7-17 και να με κάνει να ενθουσιάζομαι το ίδιο με αυτά τα παιδιά. Δυστυχώς στην μικρή οθόνη δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αυτό που έκανε το Netflix με τους ήρωες της Marvel το βρήκα εξαιρετικό, τιμή και δόξα στον Daredevil, τον Punisher, την Jessica… Όχι όμως και στο «Agents of S.H.I.E.L.D» του ABC, που πήρε επισήμως τη σκυτάλη από το MCU για να καταλήξει σειρά τύπου μεσημέρι-ΣΚ-στο-Star. Και το χειρότερο βέβαια είναι αυτό που έκανε και συνεχίζει να κάνει το CW με τους ήρωες της DC: «Arrow», «Flash», «Supergirl», «Legends of Tomorrow» και δεν συμμαζεύεται… Στα μαθητικά μου χρόνια θα ήμουν τρελαμένος φαν, αλλά σήμερα δεν μπορώ να ακολουθήσω (άσε που χάνω τη μπάλα με τα crossovers και το multiverse). Το superhero fix μου πλέον το βρίσκω στο «The Boys».

7. Το παρακάνει με το inclusivity και το diversity στο casting.

Συγγνώμη προκαταβολικά αν δεν είμαι όσο politically correct επιβάλλουν αυτοί οι παράξενοι καιροί, αλλά είναι άλλο πράγμα να φρεσκάρεις μια παλιά ιδέα με λίγο gender/race swapping (όπως π.χ στο «Elementary») και άλλο να σκορπάς μαύρους ηθοποιούς στο «Troy: Fall of a City», το «Α Christmas Carol» ή το «Les Miserables» – τρία παραδείγματα μόνο από το βρετανικό BBC που έχει βαλθεί να μας τρελάνει: υπέροχος ηθοποιός ο David Oyelowo αλλά μαύρος επιθεωρητής Ιαβέρης στο Παρίσι του 19ου αιώνα; Αλήθεια τώρα; To «Empire», το «Watchmen», το πρόσφατο «Lovecraft Country» είναι εξαιρετικές σειρές από μόνες τους, καλύτερα να γυρίζονται περισσότερες σαν κι αυτές παρά να βλέπουμε μαύρο Δία και Αχιλλέα «έτσι, γιατί είμαστε woke».